Pamiętasz to uczucie, gdy chcesz coś powiedzieć, a w głowie masz tylko taki gładki, biały szum? Zupełnie jakby ktoś wyjął jedną skarpetkę z pary prosto z suszarki – niby drobiazg, a jednak cały dzień czujesz to lekkie niedopasowanie.
Zdarzyło Ci się kiedyś stanąć w pół zdania, bo myśl po prostu wyparowała? Wszystko inne poukładane, a tu nagle – próżnia. To nasza codzienna wersja mitu o Syzyfie, tylko bez kamienia i wzniesienia. Zostajesz sam na sam z pustką i dziwnym uczuciem, że coś jednak powinno tam być.
I co teraz z tym fantem zrobić? 🧦
Możesz oczywiście przetrząsnąć całą psychiczną szufladę – grzebać w wspomnieniach i szukać po omacku. Czasem działa! Ale wiesz, jak to jest z tymi skarpetkami… im bardziej się spinamy, tym głębiej się chowają.
Albo możesz machnąć ręką i założyć dwie różne. Serio! Czasem najlepsze pomysły przychodzą, gdy przestajesz desperacko szukać „tej jednej właściwej”. Idziesz dalej, a brakująca myśl nagle dopada Cię przy zmywaniu naczyń albo w kolejce do kasy. Życie ma taki dziwny, ale zabawny humor.
Uważaj tylko na jedną pułapkę!
Nie wpadnij w perfekcjonizm – to jak czekanie z wyjściem, aż znajdziesz idealną parę. Dzień może nam przejść koło nosa, a i tak skończymy w tych samych, wygodnych trampkach. Czasem trzeba ruszyć dalej, nawet jeśli coś się zgubiło po drodze.
Prawda jest taka, że pranie życia się nie kończy. Myśli gubią się i znajdują, a te, które wydawały się kluczowe, nagle bledną. Trzymaj lekką nieufność do własnego uporu. Może ta luka wcale nie jest błędem, tylko nowym miejscem na coś zupełnie innego?
Więc następnym razem, gdy staniesz przed pustką, weź głęboki oddech. Może nie brakuje Ci skarpetki, a po prostu masz ochotę chodzić boso. Daj znać, co wpadło do Twojej wolnej przestrzeni – jestem ciekaw!
